Kapliczka słupowa jest obiektem dwukondygnacyjnym, prawdopodobnie pochodzącym z przełomu XIX i XX wieku. Zlokalizowana jest na wzniesieniu przy drodze wojewódzkiej nr 968 (w kierunku Krakowa) oraz w pobliżu drogi nr 969, łączącej Nowy Sącz z Krościenkiem i Szczawnicą.

W swej formie kapliczka nawiązuje do budowli, które niegdyś znajdowały się na szlaku tatarskim w okolicach Sokała, Oleska i Kołomyi. Jak podaje książka pt. "Z rodzinnych stron Mikołaja Zyndrama wodza z pod Grunwaldu", w średniowieczu podobne kapliczki pełniły funkcję wczesnego systemu ostrzegawczego – w razie napadu Tatarów zapalano na nich ogień, dając sygnał o zbliżaniu się wroga.

Obiekt posiada formę smukłego słupa na rzucie prostokąta, o trzech zwężających się kondygnacjach, oddzielonych prostokątnymi gzymsikami. Nakrywa go czterospadowy daszek pokryty blachą. Konstrukcja trzonu jest murowana z kamienia i otynkowana. We frontowych, łukowych wnękach, ujętych w przeszklone ramy, znajdują się następujące elementy wyposażenia:

• Najniższa, największa wnęka: Obraz Piety w stylu Matki Boskiej Czarnopotockiej (nawiązujący do wizerunku "Matki Bożej z Czarnego Potoku"). W jednej z wnęk (pierwotnie lub dodatkowo) znajdował się też obraz Matki Bożej Częstochowskiej. Obraz "Matki Bożej z Czarnego Potoku" namalował Jan Bucyk (1915–1976), miejscowy nauczyciel i artysta malarz.
• Środkowa wnęka: Figurka Matki Bożej Niepokalanej (lub Pieta w stylu Matki Boskiej Czarnopotockiej – opis historyczny jest tu niejednoznaczny).
• Najwyższa wnęka: Ludowa rzeźba "Upadek Chrystusa pod Krzyżem".

Po obu stronach kapliczki znajduje się kamienny mur oporowy, porośnięty pnączami i krzewami.

W 2012 roku została przeprowadzona renowacja kapliczki.

Celem renowacji było zachowanie i ochrona dziedzictwa kulturowego i przyrodniczego, a także uatrakcyjnienie oferty turystycznej Ziemi Łąckiej.

Prace restauracyjne objęły:

1. Konserwację samej kapliczki (ścian, dachu, elementów wyposażenia).
2. Restaurację kamiennego muru oporowego.
3. Rewitalizację otoczenia.

Realizacja tych działań przyczyniła się do poprawy stanu technicznego obiektu oraz przywrócenia jego pierwotnego wyglądu nawiązującego do czasów powstania na przełomie XIX i XX wieku.

Opracowano na podstawie:

- W. Śliwiński, Budownictwo sakralne na obszarze zamieszkałym przez Górali sądeckich, [w:] Almanach Łącki nr 29, red. J. Jastrzębska, 2018, s. 37-64.

- Archiwum i informacji dostępnych na stronie Gminy Łącko.

Więcej informacji znajdziesz w przewodniku Dunajec Region dostępnym w formie aplikacji mobilnej oraz na stronie internetowej dunajecregion.eu.